Dlaczego wczesna diagnoza jest ważna?
Rak płuca we wczesnej fazie przebiega najczęściej bezobjawowo i w tym okresie zazwyczaj zostaje wykryty przypadkowo, podczas badań okresowych lub badań tomografii komputerowej zleconych z innych powodów.
Dlatego tak ważne jest aby zachować czujność onkologiczną i zwracać uwagę na jakiekolwiek niepokojące objawy ze strony organizmu - w szczególności dotyczy to wieloletnich palaczy, osób chorujących na POCHP i narażonych na czynniki rakotwórcze.
Wczesne wykrycie nowotworu ma kluczowe znaczenie, ponieważ im guz nowotworowy jest większy, tym łatwiej daje przerzuty do okolicznych węzłów chłonnych oraz narządów odległych, takich jak wątroba, mózg, kości i nadnercza.
Do leczenia operacyjnego kwalifikuje się głównie chorych z rozpoznaniem niedrobnokomórkowego raka płuca w stopniu I i II rzadziej w IIIA (z cechą N1), pod warunkiem zachowanej wydolności układu oddechowego oraz bez poważnych schorzeń układu sercowo-naczyniowego. Pacjenci z rozpoznaniem raka drobnokomórkowego płuca z reguły mogą być poddani operacji w wyjątkowych sytuacjach, głównie w stopniu I i IIA, co stanowi zaledwie ok. 5% wszystkich chorych.
U chorych na raka płuca w III stopniu zaawansowania zwykle proponuje się radiochemioterapię, jako leczenie równoczasowe, rzadziej sekwencyjne, a w przypadku przeciwwskazań do chemioterapii, wyłącznie samodzielną radioterapię. Pacjenci z rakiem płuca w IV stopniu zaawansowania w dobrym stanie ogólnym mogą być leczeni jedynie w sposób paliatywny przy użyciu chemio- i immunoterapii, nowoczesnych leków ukierunkowanych na cele molekularne, a radioterapię stosuje się w celu leczenia uciążliwych objawów takich jak duszność czy ból.
